Sommige plekken draag je je hele leven met je mee.
Het Gardameer is voor mij zo’n plek.

Toen mijn zusje en ik klein waren, reden we elke zomer met onze ouders naar Italië. Drie weken lang, jaar in jaar uit. De reis was lang. Eindeloze kilometers, vroeg vertrekken, en uren op de achterbank. Maar gek genoeg voelde het nooit als “ver”.

Mijn vader zat achter het stuur, volledig in zijn element. Hij wist alles van kamperen, van het rijden met een caravan, van hoe alles werkte. Voor hem leek het moeiteloos, alsof hij ons zonder twijfel steeds weer naar dezelfde, vertrouwde plek bracht.

En mijn moeder… die maakte van de reis iets bijzonders.
Ze had altijd een tas bij zich, gevuld met kleine cadeautjes. Bij iedere stop onderweg mochten we er eentje uitpakken. Het waren geen grote dingen, maar precies genoeg om de tijd even stil te laten staan. Om van die lange rit iets magisch te maken.

We kwamen altijd terug op dezelfde plek. Dezelfde camping. Dezelfde straatjes. Dezelfde supermarkt. Alles voelde vertrouwd, nog voordat we er waren.

En misschien is dat wat het zo bijzonder maakt:
dat een plek niet alleen een bestemming is, maar een verzameling van herinneringen. Van kleine momenten die, zonder dat je het doorhebt, uitgroeien tot iets wat je je hele leven bijblijft.

Dag 1, Daar gaan we dan….

In het voorjaar van 2025 besloten mijn zusje en ik nog eens terug te gaan naar de plek van al die mooie herinneringen waar we al uren over hadden gepraat.

In September 2025 was het zover, ik nam het vliegtuig naar Milaan Bergamo Airport, waar mijn zusje me opwachtte met haar camper. Deze camper heeft ze helemaal zelf ingericht en laten bouwen. Ze reist ermee door Europa, op zoek naar verkooppunten voor haar sieradenlijn van 🌊 Beachwaves Worldwide.

We reden richting het Gardameer. De weg ernaartoe duurde nog geen uur, maar in mijn hoofd gebeurde er van alles. Herinneringen die langzaam naar boven kwamen, nog voordat we er echt waren.

Onze eerste stop was de supermarkt in Moniga ( 🛒 De Italmark) waar ik vroeger altijd met mijn vader kwam om boodschappen te doen voor de vakantie. We kochten wat lekkere dingen en natuurlijk een stuk Pizza al Taglio. Ik was in mijn nopjes.

Daarna reden we door naar de camping. Bij de receptie kregen we te horen dat we zelf een plek mochten uitzoeken. Gewoon rondlopen en een plek uitzoeken.

We liepen richting het voorste deel van de camping.
Het gedeelte dat vroeger “onze” camping was, en inmiddels is samengevoegd met 🏕️ Camping Baia Verde.

Een plek waar je nog steeds als traditionele kampeerder terecht kunt, maar waar ook mooie huuraccommodaties staan, zoals huisjes en stacaravans. Met een zwembad, een winkeltje en directe toegang tot het meer. Alles is heel goed verzorgd, maar zonder dat het zijn charme heeft verloren.

We liepen verder het terrein op, langs de paadjes waar vroeger zoveel herinneringen zijn gemaakt. Tot we stopten.

“Dit is wel een fijne plek,” zeiden we.

En eigenlijk wisten we het toen al. Zonder dat we het doorhadden, waren we weer precies uitgekomen op een van de paadjes waar we vroeger altijd stonden. Het voelde bijna onwerkelijk. Alsof die plek al die jaren gewoon op ons had gewacht. Er waren dingen veranderd, hier en daar moderner, iets anders ingedeeld, maar de basis was nog precies zoals ik het me herinnerde. De bomen, de rust, de sfeer. We zetten de camper neer, klapten de luifel uit en maakten het onszelf even comfortabel. We besloten te voet richting het meer te gaan. Gewoon met een stoeltje onder de arm, op ons gemak.

En daar, aan de rand van het Gardameer, gebeurt iets wat moeilijk uit te leggen is. Het beeld dat we als kind altijd hadden, komt ineens helemaal terug. Vroeger leek alles hier zo groot. Het meer eindeloos. De overkant ver weg, bijna onbereikbaar. Maar nu we hier staan, zien we het anders. De overkant ligt daar gewoon. Duidelijk zichtbaar. Alsof je er bijna naartoe kan zwemmen. En ineens besef je hoe anders je vroeger keek. Hoe klein je was. Hoe groot de wereld leek. En hoe dat nu precies andersom voelt.

We zitten daar een tijd. Zonder veel te zeggen. Gewoon kijken, herkennen en opnieuw voelen wat deze plek ooit met ons deed, en nog steeds doet.

Aan het einde van de middag lopen we nog even richting de Pagoda. Dat kleine barretje aan het water waar we vroeger als kinderen altijd naartoe mochten lopen zodra we op de camping aankwamen. Mijn vader gaf ons dan een paar Italiaanse lire en we mochten een ijsje halen.

Ook later werd het een vaste plek. Na het eten nog even wandelen, een ijsje of drankje halen, en nog even blijven hangen aan het water. Nu zitten we er weer. Dezelfde plek, alleen dan 25 jaar later.

S ‘avonds eten we een lekkere pizza in de buurt, net buiten de camping, bij 🍕 Pizzeria Minerva. En terwijl we daar zitten, valt me iets op. Ik blijf er even naar kijken; mijn zusje vraagt wat er is. De tafelnummers (lelijke driehoekige houten blokjes). Ze zijn gewoon nog precies hetzelfde. Dat dit soort kleine dingen je als kind niet bewust onthoudt, maar dat ze toch ergens blijven bestaan. Dit laat maar weer zien dat deze reis niet zomaar een terugkeer is, maar iets diepers. Alsof herinneringen hier nooit echt verdwenen zijn. Op de terugweg doen we nog een drankje bij de 🍷Pagoda.

Er is ons vandaag één ding duidelijk geworden:

Dit is niet zomaar een reis terug naar een plek van vroeger.
Dit is een plek waar herinneringen niet zijn verdwenen… maar gewoon hebben gewacht tot we terugkwamen.

Dag 2, Weekmarkt Manerba

De ochtend begint rustig op de camping aan het Gardameer.

Er is geen haast. De dag komt langzaam op gang terwijl de camping ontwaakt. Mensen zetten koffie, er wordt rustig ontbeten.

Bij het campingwinkeltje ligt iedere ochtend vers brood klaar. Het kan vooraf besteld worden, maar ook gewoon ter plekke worden meegenomen.

Na het ontbijt wordt de e-bike gepakt, die achterop de camper is meegenomen. Daarmee rijden we richting Montinelle, waar de weekmarkt plaatsvindt.

De westkant van het Gardameer is een stuk rustiger en minder toeristisch dan de oostzijde. Waar aan de oostkant bekende plaatsen liggen als Lazise en Bardolino, vinden we hier juist dorpen als Salò en verder zuidelijk Desenzano del Garda. Salò heeft een lange boulevard langs het water waar alles wat langzamer lijkt te gaan. Desenzano is juist levendig en staat bekend om zijn grote weekmarkt in de zomer. Montinelle en Manerba voelen kleinschaliger en lokaler, met vooral het dagelijkse leven van de inwoners zelf.

Bij aankomst op de markt wordt meteen duidelijk dat dit geen toeristische markt is, maar een lokale plek die echt onderdeel is van het dorp.

Tussen de kraampjes staan verkopers met verse vis, vlees, kaas, brood, groenten, olijfolie en huisgemaakte producten. Alles wordt met trots aangeboden door mensen die hier vaak al jaren staan.

Wat opvalt, is dat de markt niet alleen door toeristen wordt bezocht. Veel inwoners van het dorp doen hier hun wekelijkse boodschappen en maken een praatje met de verkopers. We lopen rustig langs de kraampjes, kijken, proeven en nemen de tijd.

Aan het einde van de markt lopen we richting het centrum van Manerba del Garda, dat bestaat uit verschillende kleine deelplaatsen en wijkjes die samen het dorp vormen.

Onderweg wordt een ijsje gehaald en wordt rustig door de straatjes gelopen. Tijdens deze wandeling komt er een herinnering terug uit het verleden. Vroeger werd hier vaak met mijn vader gestopt om aas te halen voordat er werd gevist aan het Gardameer.

In de straat waar we zijn valt een oud winkelpand op met een verweerd bord boven de gevel. De winkel is al lang gesloten, maar het bord hangt er nog steeds. Het is de viswinkel waar we vroeger altijd het aas kochten. Na de markt wordt nog even gestopt op een terras in Montinelle. Daarna wordt teruggekeerd naar de camping.

De rest van de dag wordt doorgebracht bij het zwembad. Rondom ligt een groot grasveld met ligbedden en er is een klein barretje waar drankjes en ijsjes verkrijgbaar zijn.

De middag verloopt heerlijk rustig. De zon, het water en de stilte van de camping vormen de achtergrond terwijl de tijd langzaam voorbijgaat. Gesprekken over vroeger komen vanzelf terug. Ogen toe en genieten maar!

Aan het einde van de dag wordt buiten de camping gegeten bij 🍝 Osteria della Pieve. Het is geen overdreven luxe restaurant, maar juist een plek met gerechten met een moderne twist, net iets anders dan de standaard pizza of klassieke pizza. Onder het eten wordt nog nagepraat over de dag, de markt en alle herinneringen die terugkwamen. Daarna wordt rustig teruggelopen naar de camping.

Dag 3, Sirmione, Desenzano

Deze ochtend begint vroeg. Met de e-bike rijden we richting het haventje van Manerba del Garda. Vanaf hier vertrekken de boten over het Gardameer en de fiets mag mee aan boord, wat vooraf goed gecontroleerd moet worden bij de veerdienst. ⛴️⚓ Hier vind je alle veerdiensten met prijzen, vertrektijden etc.

Rond half negen staan we bij het loketje en niet veel later stappen we aan boord richting Sirmione. De overtocht verloopt rustig met tussenstops in Moniga en Padenghe.

Bij aankomst wordt de fiets buiten het centrum geparkeerd, want Sirmione is grotendeels autovrij en fietsen zien ze er liever ook niet. We strijken neer op een terrasje en bestellen ons een cappuccino met een cornetto, en wat voor eentje. Deze kwam binnen: fluweelzacht melkschuim en een krakende cornetto met verse vanillecrème. Tip: 🥐☕ Caffè Grande Italia

Daarna lopen we door Sirmione, langs smalle straatjes, kleine winkels en doorkijkjes naar het water. Alles voelt levendig, maar niet gehaast. Bij 🍹 Lido delle Bionde wordt even uitgerust met een drankje en uitzicht over het meer richting Lazise, wat weer herinneringen oproept aan eerdere vakanties.

Daar wordt gedacht dat er markt is, maar die blijkt er niet te zijn. Daardoor verandert het tempo vanzelf en wordt er geluncht aan het haventje met een salade, bruschetta en een drankje. Als afsluiter wordt een tiramisu gedeeld. Daarna wordt nog wat door het centrum gelopen.

De terugweg richting Manerba wordt opnieuw met de e-bike gedaan. Onderweg wordt de batterij in de gaten gehouden en bij Moniga del Garda wordt gestopt voor een drankje en om de batterij een beetje bij te laden.

Niet veel later fietsen we verder richting Manerba. Bij het binnenrijden van het dorp blijkt er een evenement gaande te zijn: een passage van de Mille Miglia rally variant. We zien een vrij tafeltje op het terras en nemen plek op de 1e rang. Onder het genot van een drankje + een coupe ijs met Amerenakersen zitten we goed bij. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: hoe kan het nou dat precies op ons moment dit hier weer allemaal gebeurd?

We kijken naar de rallyauto’s die binnen komen en nemen vervolgens de fiets terug naar de camping.

’s Avonds wordt na het douchen gegeten bij 🍕Ristorante Pizzeria La Nuova Piève, een plek op de locatie waar vroeger camping Piève lag. Het is een herkenbare plek voor ons, daar we hier vroeger vaak gingen eten of langs kwamen bij het verlaten van de camping.

En zo komt er ook een einde aan dag 3 aan het o zo mooie Gardameer.

Dag 4, Rocca di Manerba

Voor deze dag staat nog één plek op de planning die absoluut niet mocht ontbreken tijdens deze reis: de Rocca di Manerba. Een plek waar vroeger vaak naartoe werd gegaan met onze ouders. Een oude ruïne van een fort, gelegen bovenop een rotsachtige uitloper aan het meer, met een uitzicht dat eigenlijk iedere keer weer indruk maakt.

Daarom stappen we deze ochtend op tijd op de fiets, nu het nog niet te warm is. Want hoewel de wandeling prachtig is, staat er toch een flinke klim omhoog te wachten. Beneden aangekomen parkeren we de fiets en lopen we verder omhoog richting de Rocca. 🅿️ Parkeerplek. Het pad slingert rustig door de natuur en onderweg wordt steeds vaker even achterom gekeken, omdat het uitzicht met iedere meter mooier lijkt te worden.

Eenmaal boven begrijpen we meteen weer waarom deze plek vroeger zoveel indruk maakte. Het meer strekt zich uit in de verte, de dorpjes liggen verspreid langs de oevers en vanaf hier lijkt alles even stil te staan. We maken wat foto’s, lopen wat rond en nemen vooral de tijd om gewoon te kijken. Sommige plekken veranderen nauwelijks. En juist dat maakt het zo bijzonder om hier na al die jaren weer terug te zijn.

Na een tijdje wandelen we rustig terug naar beneden en besluiten we het verder vooral rustig aan te doen.

In het haventje van Manerba del Garda zoeken we een terras uit voor een drankje. En eigenlijk blijkt dit misschien wel een van de gezelligste momenten van de hele reis te worden. De zon staat hoog, het water kabbelt rustig op de achtergrond en zonder echt plan blijven we daar veel langer zitten dan gedacht.

Er wordt een limoncello spritz besteld, samen met een borrelplank vol Italiaanse hammen, kaasjes en kleine hapjes. Tip: 🫒 Chiosco Porto Torchio. De ochtend loopt langzaam over in de middag, terwijl de gesprekken vanzelf doorgaan. Over vroeger, over nu en over hoe bijzonder het eigenlijk is dat we hier na al die jaren weer samen zitten. Zonder haast. Zonder planning. Gewoon genieten van het moment.

Na verloop van tijd lopen we rustig terug richting de camping. Terug op de camping hebben we eigenlijk geen plan meer. En misschien is dat juist wel het fijne van deze dagen. Er hoeft even helemaal niets meer. Joyce besluit nog even lekker de oogjes dicht te doen bij de camper, terwijl er zelf toch nog een oude traditie naar boven komt die eigenlijk niet mag ontbreken tijdens deze reis.

Dus wordt het hengeltje gepakt. Net zoals vroeger. Nog één keer naar de steiger lopen waar vroeger zoveel uren werden doorgebracht. De plek waar als kind eindeloos werd gevist, vaak tot het donker werd.

Voordat ik wegloop, zeg ik nog tegen Joyce: “Als je straks wakker wordt en nog even naar het meer wil komen, dan zie ik je vanzelf wel verschijnen.” Daarna loop ik rustig richting het water.

Op de steiger wordt het hengeltje klaargemaakt met wat brood als aas. In eerste instantie lijkt er weinig leven in het water te zitten. Er gebeurt eigenlijk helemaal niets. Geen beweging, geen tikje aan de dobber. Na een halfuur tot drie kwartier proberen wordt besloten het anders aan te pakken. Wat brood wordt natgemaakt en verderop in het water gegooid, in de hoop wat vis richting de steiger te lokken.

En vrijwel direct daarna gebeurt het. De dobber schiet ineens volledig onder water. Nog geen moment later wordt de eerste vis binnengehaald. Een flinke kopvoorn. En kort daarna volgt er nog één. Binnen een paar minuten tijd worden twee prachtige vissen gevangen. Alsof het meer nog één keer even laat zien dat sommige dingen nooit helemaal verdwijnen.

Er staan toevallig een paar mensen op de steiger die gevraagd worden om een foto te maken. Ondertussen schijnt de zon nog warm over het water en voelt alles precies zoals vroeger, alleen nu vanuit een ander moment in het leven bekeken. En juist dat maakt het misschien wel zo bijzonder.

In de namiddag zitten we nog even heerlijk na te praten aan het strand. Het is warm en daardoor besluiten we nog één keer het meer in te lopen voor een verfrissende duik.

Daarna lopen we nog eventjes richting de pagode, het kleine cafétje waar zoveel herinneringen liggen van vroeger. De plek waar vroeger ijsjes werden gehaald, waar we als kinderen naartoe liepen en waar we deze dagen eigenlijk telkens weer vanzelf terechtkomen.

Niet veel later lopen we terug naar de camper om ons op te frissen en lekker te douchen. Voor deze laatste avond besluiten we nog een keer terug te gaan naar Ristorante Minerva, het restaurant waar we deze reis eigenlijk ook mee begonnen. Alsof de cirkel daarmee weer mooi rond wordt gemaakt.

Daar genieten we van een heerlijke pizza en praten we na over alles wat deze dagen heeft gebracht. Over de plekken die nog precies hetzelfde voelen als vroeger, over herinneringen die ineens weer terugkwamen en over hoe bijzonder het eigenlijk is dat sommige plekken na zoveel jaar nog steeds hetzelfde gevoel kunnen oproepen.

De volgende ochtend besluiten we nog wat kleine inkopen te doen. Nog een lekkere fles wijn mee naar huis nemen, eentje die later thuis op een speciaal moment nog eens opengetrokken kan worden. Gewoon om heel even terug te denken aan deze dagen aan het Gardameer.

En misschien is dit dan ook precies waarom deze reis zo bijzonder is geweest. Omdat het niet alleen een reis terug was naar het Gardameer, maar vooral een reis terug naar herinneringen, naar vroeger en naar de kleine momenten die blijkbaar al die jaren zijn blijven hangen.

Nu ik deze blog thuis schrijf, ergens in het voorjaar, voelt het soms alsof die septemberdagen aan het Gardameer nog maar net achter ons liggen. Alsof we nog op die steiger zitten, een ijsje eten of langs het meer fietsen.

En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste aan deze reis geweest: ontdekken dat sommige plekken misschien veranderen, maar het gevoel dat je eraan hebt verbonden eigenlijk nooit verdwijnt.